این متن شعری است که از مفاهیم عرفانی و معنوی سخن می‌گوید. شاعر از مستی معنوی و صبحگاه روحانی صحبت می‌کند و به خواننده توصیه می‌کند که از باده‌ی معنوی بنوشد و از طوفان مشکلات به این کشتی نجات پناه ببرد. همچنین، شاعر از عقل و عشق به عنوان دو موسیقی‌دان و از حور و روح به عنوان دو ساقی یاد می‌کند و تأکید می‌کند که این زمان، زمان مستی و رهایی است.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌هایی مانند 'باده' و 'مستی' ممکن است نیاز به تفسیر و درک بالاتری داشته باشد که معمولاً با افزایش سن و تجربه حاصل می‌شود.
غزل ۷۴ - ای مستان خیزید که هنگام صبوحست
هر دم که درین حال زنی دام فتوحست ۱
آراست همه صومعه مریم که دم صبح
صاحب خبر گلشن و نزهتگه روحست ۲
یک مطربتان عقل و دگر مطرب عشقست
یک ساقیتان حور و دگر ساقی روحست ۳
طوفان بلا از چپ و از راست برآمد
در باده گریزید که آن کشتی نوحست ۴
باده که درین وقت خوری باده مباحست
تو به که درین وقت کنی توبه نصوحست ۵
خود روز همه نوبت تن خواهد بود
هین راح که این یک دودمک نوبت روحست ۶
وز می خوش خسب گزین صبح سنایی
تا صبح قیامت بدمد مرد صبوحست ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
