غزل ۷۳ - گل به باغ آمده تقصیر چراست

گل به باغ آمده تقصیر چراست
ساقیا جام می لعل کجاست ۱

به چنین وقت و چنین فصل عزیز
کاهلی کردن و سستی نه رواست ۲

ای سنایی تو مکن توبه ز می
که تو را توبه درین فصل خطاست ۳

عاشقی خواهی و پس توبه کنی
توبه و عشق به هم ناید راست ۴

روزکی چند بود نوبت گل
روزه و توبه همه روز بجاست ۵

جز از آن نیست که گویند مرا
یار بود آنکه نه از مجمع ماست ۶

شد به بد مردی و میخانه گزید
نیک مردی را با زهد نخواست ۷

من به بد مردی خرسند شدم
هر قضایی که بود خود ز قضاست ۸

ای بدا مرد که امروز منم
ای خوشا عیش که امروز مراست ۹