شماره ۲۸۰ - ز آن رخ افروخته و آن قامت افراخته

ز آن رخ افروخته و آن قامت افراخته
در فغان گل همچو بلبل سرو همچون فاخته ۱

در قمار عشقبازی دین و دل از من مجوی
داده‌ام سرمایه از کف چون حریف باخته ۲

گشته پر از بوالهوس کویت خوشا وقتی که بود
این گلستان چون بهشت از خاروخس پرداخته ۳

از خرد نبود زجور بخت سرکش ایمنی
زخم را آماده باید شد ز تیغ آخته ۴

هم شود معشوق دل‌نشناس دلبر گر کسی
جوهری گردد ز هم سنگ و گهر نشناخته ۵

با تو از یاد توام سوی منت گو کس میار
کارسازی نیست حاجت بهر کار ساخته ۶

سرو من مشتاق افرازد اگر قامت بباغ
سرو را بر خاک افتد رایت افراخته ۷