خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری است که احساسات شاعر را دربارهٔ جدایی، غم و اندوه، و حسادت بیان می‌کند. شاعر از ماه و خورشید به عنوان نمادهایی برای توصیف عشق و از دست دادن استفاده می‌کند. او از دوری معشوق و رنج ناشی از آن سخن می‌گوید و احساس تنهایی و طردشدگی را بیان می‌کند.
متن دارای مضامین عاطفی عمیق و پیچیده است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند حسادت، اندوه و تنهایی نیاز به درک و تجربهٔ عاطفی بیشتری دارند.
شماره ۲۷۹ - از پرتو مهر، شد آخر آن ماه
از پرتو مهر، شد آخر آن ماه
محفل فرزندم، الحمدالله ۱
دامان خرگاه، تا برزد آن ماه
شد ماه پنهان، در زیر خرگاه ۲
ما را بکویش خیزد چه از آه
آن قصر عالی این رشته کوتاه ۳
غیر و من آخر تا چند باشیم
مقبول مجلس مردود درگاه ۴
نخلیست مقصود کورا و ما را
شاخیست سرکش دستیست کوتاه ۵
چون آفتابش گویم که باشد
ماه من و مهر آن مهر و این ماه ۶
او همدم غیر وز رشک ما را
آهی و صد اشک اشکی و صد آه ۷
محفل فرزندم، الحمدالله ۱
دامان خرگاه، تا برزد آن ماه
شد ماه پنهان، در زیر خرگاه ۲
ما را بکویش خیزد چه از آه
آن قصر عالی این رشته کوتاه ۳
غیر و من آخر تا چند باشیم
مقبول مجلس مردود درگاه ۴
نخلیست مقصود کورا و ما را
شاخیست سرکش دستیست کوتاه ۵
چون آفتابش گویم که باشد
ماه من و مهر آن مهر و این ماه ۶
او همدم غیر وز رشک ما را
آهی و صد اشک اشکی و صد آه ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۷۸ - تا کی کند یار، از من کناره
گوهر بعدی:شماره ۲۸۰ - ز آن رخ افروخته و آن قامت افراخته
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
