شماره ۲۴۰ - شدی تو گلبن ناز از کنار سوختگان

شدی تو گلبن ناز از کنار سوختگان
خزان چو شمع سحر شد بهار سوختگان ۱

مزن بهر خس و خار آتش ستم وز رشک
ازین زیاده مکن خارخار سوختگان ۲

سپند آتش عشقی نگشته کی دانی
که چیست حال دل بیقرار سوختگان ۳

سزای تو است صبا کاتشت بجان افتاد
پی چه بردی از آن کو غبار سوختگان ۴

چه احتیاج بشمع است تربت ما را
بس آه گرم چراغ مزار سوختگان ۵

ز عشقبازی پروانه شد مرا روشن
که غیر سوخت ندارد قمار سوختگان ۶

مراچه شکوه ز بخت سیه که تاریکست
ز آه سوختگان روزگار سوختگان ۷

رهین ناله گرمم که چون سپند کسی
جز او گره نگشاید ز کار سوختگان ۸

شب فراق ز سوز غمش ببین مشتاق
چو شمع دیده شب‌زنده‌دار سوختگان ۹