شماره ۱۹۹ - جز آنکه برد چو شمعت شبی بخانه خویش

جز آنکه برد چو شمعت شبی بخانه خویش
کدام مرغ زد آتش بآشیانه خویش ۱

بسر رسید شب هستیم ز قصه هجر
شدم بخواب عدم آخر از فسانه خویش ۲

نباشدش اثری اشک من چسان آرم
بدام خویش تو را از فریب دانه خویش ۳

بیار سوز دلم گوید آه گرم بس است
زبان خویش چو آتش مرا زبانه خویش ۴

بگلشنی که بود جلوه‌گاه برق چرا
نهیم دل بخس و خار آشیانه خویش ۵

کشیدیم قدم از دیده وقت شد که دهد
ز گریه چشم تر من بسیل خانه خویش ۶

بیاد شاخ گلت ناله می‌کند چه عجب
که عندلیب تو خون گرید از ترانه خویش ۷

منم که شور چو بلبل فکنده‌ام مشتاق
درین حدیقه ز گلبانگ عاشقانه خویش ۸