شماره ۱۷۶ - از باد زلف تو چو شکن درشکن شود

از باد زلف تو چو شکن درشکن شود
یارب مباد اینکه دلم بی‌وطن شود ۱

باید ز عشق قوت بازو نه هر کسی
کافتاد تیشه‌ای بکفش کوهکن شود ۲

عشقم رهاند از غم دنیا که دیده است
داغ نوی که مرهم داغ کهن شود ۳

عمریست تلخ کامم ازین حسرت و نشد
یکبوسه قسمتم ز تو شیرین دهن شود ۴

جز عجز ناید از من و جز سرکشی ز یار
گرمن توانم او شوم او نیز من شود ۵

غافل مشو ز مرک که خیاط دهر دوخت
بهر که جامه‌ای که نه آخر کفن شود ۶

زآن رفتم از درت که مبادا ز ناله‌ام
عشرت‌سرای کوی تو بیت‌الحزن شود ۷

زاهد مخوان ز کفر بدینم که شد چو وقت
دستی که بت‌تراش بود بت‌شکن شود ۸

مشتاق رفت آخر از آن کو ز جور غیر
نالان چو بلبلی که برون از چمن شود ۹