شماره ۱۳۹ - مژده ای دل که شب فرقت یار آخر شد

مژده ای دل که شب فرقت یار آخر شد
روز تاریک سرآمد شب تار آخر شد ۱

یار از غیر برید الفت و با ما پیوست
بود ربطی که میان گل و خار آخر شد ۲

از دم سرد خزان آنچه بگلشن میرفت
عاقبت از نفس گرم بهار آخر شد ۳

صندل دردسرم شد می وصلش صد شکر
محنت مستی و اندوه خمار آخر شد ۴

گشت آئینه صفت خاک چمن عکس‌پذیر
که ز صیقل‌گری ابر غبار آخر شد ۵

میرسد آنچه بما از ستم هجر گذشت
میکشد آنچه دل از فرقت یار آخر شد ۶

از گل آن جور که بر بلبل مسکین میرفت
عاقبت از اثر ناله زار آخر شد ۷

میکشد آن همه محنت که ز هجران مشتاق
یارش از مهر چو آمد بکنار آخر شد ۸