شماره ۱۳۵ - روزی که مرغ وحشی دل با تو رام بود

روزی که مرغ وحشی دل با تو رام بود
نه نامی از قفس نه نشانی ز دام بود ۱

سرکش مشو ز ناز که گلچین روزگار
با گلبن آنچه کرد گل انتقام بود ۲

مردم ز آرزوی وصال تو کین ثمر
هرگز نگشت پخته و تابود خام بود ۳

می‌کش نیم‌ کنون که مرا آفریده‌اند
زان مشت گل که گاه سبوگاه جام بود ۴

افغان که گشت هاله خط بوته گداز
حسن ترا که غیرت ماه تمام بود ۵

شادم ز بیخودی که چه با غیر دیدمش
نشناختم که غیر که‌و او کدام بود ۶

مشتاق لب به بند که افتاد در قفس
طوطی باین گناه که شیرین کلام بود ۷