خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عاشقانه و معنوی، دربارهٔ عشق و ایمان به خدا و درخواست حمایت و نگهداری از معشوق و خود در برابر بلاها و آفت‌هاست. شاعر از جمال یوسف‌وار معشوق و حسن او سخن می‌گوید و از خدا می‌خواهد که او را از شر دشمنان و بلاها حفظ کند. همچنین، اشاره‌ای به امید و ترس ناشی از هجران و انتظار وصل دارد.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه و استفاده از استعاره‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند ترس و امید نیاز به بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۳۴ - خدات خواهی اگر از بلا نگه دارد
خدات خواهی اگر از بلا نگه دارد
مرا تو نیز نگهدار تا نگه دارد ۱
رسیده‌ائی به کمال جمال یوسف من
ترا ز آفت گرگان خدا نگه دارد ۲
چراغ حسن ترا کافتاب پروانه‌ست
سپهرش از دام باد صبا نگه دارد ۳
خوشم بسایه‌ات ای طایر همایون بال
ترا زمانه ز دام بلا نگه دارد ۴
ترا که روح روان منی ز دیده خصم
فلک نهفته چو آب بقا نگه دارد ۵
ز هجر وصل تو فریاد چند مشتاق
مرا میانه خوف و رجا نگه دارد ۶
مرا تو نیز نگهدار تا نگه دارد ۱
رسیده‌ائی به کمال جمال یوسف من
ترا ز آفت گرگان خدا نگه دارد ۲
چراغ حسن ترا کافتاب پروانه‌ست
سپهرش از دام باد صبا نگه دارد ۳
خوشم بسایه‌ات ای طایر همایون بال
ترا زمانه ز دام بلا نگه دارد ۴
ترا که روح روان منی ز دیده خصم
فلک نهفته چو آب بقا نگه دارد ۵
ز هجر وصل تو فریاد چند مشتاق
مرا میانه خوف و رجا نگه دارد ۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۳ - مرا بخت سبز از فلک دوش بود
گوهر بعدی:شماره ۱۳۵ - روزی که مرغ وحشی دل با تو رام بود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
