غزل ۲۶ - دوش مرا عشق تو ز جامه برانگیخت

دوش مرا عشق تو ز جامه برانگیخت
بی عدد از دیدگانم اشگ فروریخت ۱

دست یکی کرد با صبوری و خوابم
آن ز دل از دو دیده یکسر بگریخت ۲

باد جدا کرد زلفکان تو از هم
مشک سیه با گل سپید برآمیخت ۳

مشک همی بیخت زلف تو همه شب دوش
اشگ همی بیختم چو مشک همی بیخت ۴

بس بود این باد سرد باده نخواهم
کش دل مسکین به دام ذره درآویخت ۵