خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
در این متن، شاعر به ناپایداری زندگی و مرگ انسان‌ها اشاره می‌کند و بیان می‌دارد که هر انسانی که نفس می‌کشد، در نهایت به سوی مرگ می‌رود. حتی کسانی که لحظاتی با خوشحالی و ناز می‌خندند، در برابر حوادث زندگی مانند ابری که می‌گرید، آسیب‌پذیر هستند.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی درباره زندگی و مرگ است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، این موضوعات ممکن است برای برخی از افراد جوان‌تر سنگین یا ناراحت‌کننده باشد.
شماره ۱۷۸ - در عالم سفله از بنی آدم کیست
در عالم سفله از بنی آدم کیست
کو زد نفسی که نز پی مردن نیست ۱
آنکو که دمی ز ناز خندید چو برق
کز حادثه همچو ابر سالی نگریست ۲
کو زد نفسی که نز پی مردن نیست ۱
آنکو که دمی ز ناز خندید چو برق
کز حادثه همچو ابر سالی نگریست ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷۷ - شه می دهدم نوید هر لحظه دویست
گوهر بعدی:شماره ۱۷۹ - در خواب غرور خلق بیداری نیست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
