خلاصه و رده‌بندی سنی
18+
شاعر از مخاطب می‌خواهد که برخیزد و شراب بدهد، چرا که شب فرصتی برای شادی و لذت است. او از مخاطب می‌خواهد که مانند گلگون شدن رخسارش، به او شراب بدهد و اشاره می‌کند که توبه‌اش مانند موهای پیچ‌دار مخاطب، شکننده است.
متن شامل اشاره‌هایی به می‌گساری و مضامین عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان زیر 18 سال مناسب نباشد.
شماره ۱۲۹ - برخیز و بده باده چه جای سخن است
برخیز و بده باده چه جای سخن است
کامشب دهن تنگ تو روزی من است ۱
ما را چو رخ خویش می گلگون ده
کاین توبه من چو زلف تو پرشکن است ۲
کامشب دهن تنگ تو روزی من است ۱
ما را چو رخ خویش می گلگون ده
کاین توبه من چو زلف تو پرشکن است ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۸ - آن گوهر جان که در دریائی ماست
گوهر بعدی:شماره ۱۳۰ - تا ظن نبری که عشق در نقصان است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
