خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن از رنج و غصه‌ای که تحمل کرده می‌گوید و بیان می‌کند که در حالی که هیچ رمقی در جان و تن نداشته، امید به دیدار معشوق او را زنده نگه داشته است.
متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که درک آن برای نوجوانان کم‌سن‌وسال ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از مفاهیم انتزاعی مانند جان و تن و امید، نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۲۰ - هجرت چو به دست غصه بگذاشت مرا
هجرت چو به دست غصه بگذاشت مرا
کم بود کسی که زنده پنداشت مرا ۱
در جان رمقی نبود و در تن لیکن
امید رخ تو زنده می داشت مرا ۲
کم بود کسی که زنده پنداشت مرا ۱
در جان رمقی نبود و در تن لیکن
امید رخ تو زنده می داشت مرا ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۹ - ماه امل ارچه زیر میغ است مرا
گوهر بعدی:شماره ۲۱ - آنم که چو جان بپرورم مردم را
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
