خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری در ستایش و توصیف مقام والای بیدل است. شاعر با استفاده از تصاویر بلندپروازانه مانند فلک، کوه، دریا و افلاک، جایگاه بی‌همتای بیدل را توصیف می‌کند و او را برتر از همه سخنگویان عالم می‌داند. همچنین، شاعر از عشق و ارادت خود به بیدل سخن می‌گوید و غم و سودای او را در دل خود جای داده است.
این متن دارای مفاهیم عرفانی و ادبی پیچیده است که درک آن برای مخاطبان کم‌سن‌وسال دشوار خواهد بود. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیهات بلندپروازانه نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۲۱۹ - بلند است از فلک مأوای بیدل
بلند است از فلک مأوای بیدل
نباشد هیچ کس را جای بیدل! ۱
نمایم توتیای دیده خویش
اگر یابم غبار پای بیدل ۲
ندیدم از سخنگویان عالم
کسی را در جهان همتای بیدل ۳
اگر کوه است باشد تور سینا
وگر دریا بود دریای بیدل! ۴
دل افلاک را سازد مشبک
لوای همت والای بیدل! ۵
به مژگان می توانم کرد بیرون
اگر خاری خلد در پای بیدل! ۶
نمی یابم کنون خالی دلم را
زمانی از غم و سودای بیدل ۷
قبای اطلس نه چرخ گردون
بود کوتاه بر بالای بیدل! ۸
به رفعت برتر است از کوه طغرل
جناب حضرت میرزای بیدل! ۹
نباشد هیچ کس را جای بیدل! ۱
نمایم توتیای دیده خویش
اگر یابم غبار پای بیدل ۲
ندیدم از سخنگویان عالم
کسی را در جهان همتای بیدل ۳
اگر کوه است باشد تور سینا
وگر دریا بود دریای بیدل! ۴
دل افلاک را سازد مشبک
لوای همت والای بیدل! ۵
به مژگان می توانم کرد بیرون
اگر خاری خلد در پای بیدل! ۶
نمی یابم کنون خالی دلم را
زمانی از غم و سودای بیدل ۷
قبای اطلس نه چرخ گردون
بود کوتاه بر بالای بیدل! ۸
به رفعت برتر است از کوه طغرل
جناب حضرت میرزای بیدل! ۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۱۸ - مرا شوریست بر سر از غم دل
گوهر بعدی:شماره ۲۲۰ - خوشا روزی که از مضمون طغرل
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
