شماره ۱۵۷ - بیا ای دل که نیرنگ و فسونت پر به کار آید

بیا ای دل که نیرنگ و فسونت پر به کار آید
ز چشمش ساغر اندیشه را رنگ خمار آید ۱

ز دور پیچ و تاب آتش دل اشک گلگونم
به یاد پای بوسش همچو طفل نیسوار آید ۲

نمی بخشم به غم های فراقش روز شادی را
که ناگه یک شبی یاد وصالش در کنار آید ۳

ز جوش سبزه لعلت شد آه بیدلان افزون
که بلبل در چمن هنگام فصل نوبهار آید ۴

دهانش را که اصلا نیست امکان وجود او
اگر وهمت چو عنقا بر سر شاخ چنار آید ۵

صفای عارض و گلگونی رخسار او با هم
چو رنگ سرخی برفی که از آب انار آید ۶

برات سرنوشت ماست از اعجاز یاقوتی
که همچون جامه خونین شهیدت را به کار آید ۷

شب یلدای هجرت را اگر چه نیست پایانی
بدان امید خرسندم که در روز شمار آید ۸

رسد بوی وصالت در دماغم ز اضطراب دل
کجا امشب مرا خوابی به چشم انتظار آید؟! ۹

چه خوش گفتست طغرل حضرت بحر سخن بیدل
تو گر آئی طرب آید بهشت آید بهار آید! ۱۰