شماره ۱۳۵ - هر کجا آن شوخ گر صیدی به ابرو می زند

هر کجا آن شوخ گر صیدی به ابرو می زند
بسملش چون ماه نو بر چرخ پهلو می زند ۱

دی به گلگشت چمن نخلش خرام آورد بار
قمری با یاد قدش امروز کوکو می زند ۲

نرگس مست خدنگ انداز افسون ساز او
تیر آهو از ره وحشت به آهو می زند ۳

سرو اگر در باغ بیند سرو آزاد تو را
یک قلم انگشت حیرت بر لب جو می زند ۴

خاک پایت توتیای دیده هر کس نشد
دست حسرت از ندامت سخت بر رو می زند! ۵

با دل صد چاک زیر نخل شمشادم کنون
شانه از مشاطه آن مه تا به گیسو می زند ۶

پنجه دانشربا بگشاده از اوج کمال
طغرل ما صید معنی را چو تیهو می زند ۷