این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر به توصیف زیبایی معشوق و تأثیر عمیق آن بر خود می‌پردازد. او از تشبیه‌های زیبا مانند مقایسه معشوق با ماه و اشاره به داستان‌های قرآنی مانند موسی و یوسف استفاده می‌کند تا احساسات خود را بیان کند. شاعر همچنین از درد فراق و بی‌تابی خود سخن می‌گوید و آرزوی آرامش در کنار معشوق را دارد.
این متن دارای مفاهیم عرفانی و ادبی پیچیده‌ای است که درک آن برای مخاطبان کم‌سن‌وسال دشوار است. همچنین، برخی از اشارات تاریخی و قرآنی موجود در شعر نیاز به دانش پیشینه‌ای دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت می‌شود.
شماره ۱۲۸ - به اوج دلبری روی تو تا ماه تمام آمد
هلال ابرویت در چشم من عید صیام آمد ۱
قیام قامتت بر ما نمود آشوب دوران را
به باغ حسن تا سرو بلندت در خرام آمد ۲
ازان روزی که حسنت از تجلی پرتوافکن شد
به تور قرب موسی زان سبب از نی کلام آمد ۳
جمال عالمارای تو زد یک جلوه در عالم
پی تعظیم حسنت یوسف مصری غلام آمد ۴
الم در سینه بی حد دارم احوالم نمی پرسی
مرا جای شکر صد حنظل فرقت به کام آمد ۵
ندارم صبر و طاقت لیک آرامم شود حاصل
اگر هندوی خال او مرا با رام رام آمد ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
