خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این ابیات از رنج و درد جان خود سخن می‌گوید و آن را به مرغی در قفس تشبیه می‌کند که با وجود داشتن راه‌های فرار، در قفس مانده است. او از خود می‌پرسد که آیا دلیل این ماندن، علاقه به چیزی است یا نه.
محتوا دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای سنین پایین‌تر دشوار می‌باشد. همچنین نیاز به سطحی از بلوغ فکری برای درک تمثیل‌های به کار رفته دارد.
شماره ۱۳ - این جان که زتن هر دمش آزاری هست
این جان که ز تن هر دمش آزاری هست
گفتم که مگر تو را به وی کاری هست ۱
ورنه به قفس چرا بماند مرغی
کز هر طرفش راه به گلزاری هست ۲
گفتم که مگر تو را به وی کاری هست ۱
ورنه به قفس چرا بماند مرغی
کز هر طرفش راه به گلزاری هست ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲ - گر ره به خدا جویی در گام نخست
گوهر بعدی:شماره ۱۴ - یارم که نکویی همه باطلعت اوست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
