خلاصه و ردهبندی سنی
16+
این شعر از حافظ، به بیان احساسات عاشقانه و دردهای عشقی میپردازد. شاعر از خستگی و پیچیدگیهای عشق سخن میگوید و توصیه میکند که در عشق، آهستگی پیشه کنند. همچنین، او از گرههای زندگی و عشق که گشودن آنها ممکن است باعث وابستگی بیشتر شود، یاد میکند. در نهایت، شاعر اشاره میکند که گاهی غم و شادی به هم پیوستهاند و جداییناپذیرند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و فلسفی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
شماره ۲۳۳ - توانایی چه جویی، خستگی به
توانایی چه جویی، خستگی به
بدین تندی مران آهستگی به
گرفتاران زلف پر شکن را
پریشان حالی واشکستگی به
دلا گر مهر پیوستی به یک سو
از این سوی دگر بگسستگی به
گره مگشا از آن گیسوی پر چین
که ما را از گشایش بستگی به
نشاط گه بگه کمتر زغم نیست
اگر خود غم بود پیوستگی به
بدین تندی مران آهستگی به
گرفتاران زلف پر شکن را
پریشان حالی واشکستگی به
دلا گر مهر پیوستی به یک سو
از این سوی دگر بگسستگی به
گره مگشا از آن گیسوی پر چین
که ما را از گشایش بستگی به
نشاط گه بگه کمتر زغم نیست
اگر خود غم بود پیوستگی به
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۳۲ - دوش آمد ببرم می زده خواب آلوده
گوهر بعدی:شماره ۲۳۴ - بهار و عید مبارک ببخت شاهنشاه
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.