شماره ۲۹ - صبح است و بهار است و گل و نقل و نبید است

صبح است و بهار است و گل و نقل و نبید است
ساقی قد و شاهد می و نی ناله کشیدست ۱

صبح از طرف مشرق و سرو از کنف جوی
وان سبزه ی خط زان لب دلجوی دمیدست ۲

زاغ از قبل شاخ خزیدست به کنجی
وان خال سیه نیز به رخ گوشه گزیدست ۳

بر روی تو گل دیده و در کوی تو گلبن
کاین دست به سر بر زده آن جامه دریدست ۴

ما را طمعی هست ولی زان لب شیرین
حلوا به کسی ده که محبت نچشیدست ۵

گل بر سر آن زن که به گلزار محبت
خاریش به پا از غم یاری نخلیدست ۶

تشریف سرم پای تو بس خلعت دیبا
زیبا بود آنرا که گریبان ندریدست ۷

غافل گذرد عمر نشاط از تو و روزی
این رشته ببینی که به ناگاه بریدست ۸

زنهار به غفلت مبر ایام که ناگاه
تا در نگری زین قفس این مرغ پریدست ۹