شماره ۱۳ - منع نظاره روا نیست تماشایی را

منع نظاره روا نیست تماشایی را
ورنه فرقی نبود زشتی و زیبایی را ۱

یار ما شاهد هر جمع بود وین عجب است
که به خود ره ندهد عاشق هر جایی را ۲

وقتم امشب همه در صحبت بیگانه برفت
تا چرا شکر نگفتم شب تنهایی را ۳

ساقی امشب می از اندازه فزون می دهدم
تا بشویم به قدح دفتر دانایی را ۴

نیکنامان در دوست پناهت ندهند
تا به خود ره ندهی شنعت رسوایی را ۵

خواجه زین در به سلامت سر خود گیرد کاش
که ز سر می ننهد عادت خودرایی را ۶

دل آسوده اگر می طلبی عشق طلب
عاقلان نیک شناسند تن آسایی را ۷

بگذارید که تا سر نهم اندر ره دوست
تا بگیرید زمن این سر سودایی را ۸

دلم از سینه به تنگ است که در خانه نشاط
نتوان داشت نگه مردم صحرایی را ۹