شماره ۴۱ - به من دوستی گفت از دوستان

به من دوستی گفت از دوستان
که با من همی گشت در بوستان ۱

که از روزگارم غمی در دل است
که ناگفتن و گفتنش مشکل است ۲

مرا هست رازی نهان در جهان
کنون خواهم آن راز گویم نهان ۳

به فخر زمان خان گیلان زمین
کش از عدل شه گله را گرگ امین ۴

بزرگ است و دانا و آزاده مرد
ز درمان نشاید نهان داشت درد ۵

ندانم، ولی کی توان جست راه
نهان از رقیبان در آن بزمگاه؟! ۶

چو خضر ار کنی رهنمایی مرا
ازین قید بخشی رهایی مرا ۷

منم خشک لب، اوست بارنده میغ
چرا آب از تشنه داری دریغ؟! ۸

از این بیش مپسند ای آموزگار
ستم بر ستمدیده ی روزگار ۹

منش گفتم: ای سالک ره نورد
ز درد خود آوردیم دل به درد ۱۰

بناید دریغم ز مقصود تو
زیانی مرا نیست از سود تو ۱۱

در خانه یی کاو به دولت گشاد
ز کس نیست خالی که خالی مباد ۱۲

کند مجلس آن دم تهی از کرم
که ریزد به دامان سائل درم ۱۳

ز شرم کسان بسکه شرم آیدش
به وقت عطا خلوتی بایدش ۱۴