خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر از احساس شرمساری و تقاضای عفو از گناهان خود سخن می‌گوید و بیان می‌کند که با وجود جرم‌هایش، امید به بخشش دارد، در حالی که مخاطب (احتمالاً معشوق یا خداوند) با عظمت بخشش خود، گناهان او را می‌بیند.
مفاهیم عمیق اخلاقی و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، درک کامل احساسات پیچیده‌ای مانند شرم، گناه، و عفو نیاز به بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۸۲ - فردا چو بنامه ی سیاهم بینی
فردا چو بنامه ی سیاهم بینی
وز شرم گناه عذر خواهم بینی ۱
من در خور جرم خویش، عفوت بینم
تو در خور عفو خود، گناهم بینی ۲
وز شرم گناه عذر خواهم بینی ۱
من در خور جرم خویش، عفوت بینم
تو در خور عفو خود، گناهم بینی ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۸۱ - من بیتو دریده هر نفس پیرهنی
گوهر بعدی:شماره ۱۸۳ - با کس سخنان ناپسندیده مگوی!
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
