شماره ۱۳۲ - بود طریقه ی هوش، اینکه سر عشق بپوشم

بود طریقه ی هوش، اینکه سر عشق بپوشم
ولی چه سود که کرده است عشق، غارت هوشم؟! ۱

گرم بهیچ خرید و، گرم بهیچ فروشد؛
بجان دوست که من دوست را بجان نفروشم ۲

جفای خویش ببین و وفای من، که همیشه
تو همزبان رقیبی و من ز شکوه خموشم ۳

شکنج سلسله ی عنبرین و، طره ی مشکین؛
نهاد بند بپایم، کشید حلقه بگوشم ۴

اگر بچشمه ی حیوان، فتد چو خضر گذارم
بخاک پای تو سوگند کآب بیتو ننوشم ۵

بکشت بیتو مرا دوش فرقت تو و امشب
کشد ببزم تو از رشک غیر، حسرت دوشم! ۶

کسی نگفته که بلبل ننالد از ستم گل
چو دارم از تو خراشی بسینه، چون نخروشم؟! ۷

رهین باده اگر خرقه راز دوش من آذر
نمیگرفت، نمیداد باده باده فروشم ۸