شماره ۱۲۵ - شد عمر و، ز ایام دل شاد ندیدم؛

شد عمر و، ز ایام دل شاد ندیدم؛
روزی که از آن روز کنم یاد ندیدم ۱

یک صید، بمحرومی من نیست، که ناکام
در کنج قفس مردم و صیاد ندیدم! ۲

سرتاسر این بادیه را گشتم و، یک صید
از دام غم عشق تو آزاد ندیدم! ۳

جز روی تو، کز آه برافروخت شب وصل
شمعی که فروزان شود از باد ندیدم ۴

خسرو ز جهان میشد و میگفت که سودی
جز قتل خود، از کشتن فرهاد ندیدم! ۵

فریاد که تا کشور حسن تو شد آباد
یک دل که توان گفتنش آباد ندیدم ۶

آذر همه ی عمر، بشاگردی مشتاق
شادم، که به استادیش استاد ندیدم ۷