شماره ۴۰ - بر آستانه اش امشب خوشم که جانان گفت

بر آستانه اش امشب خوشم که جانان گفت
که دوش قصه ی محرومی تو دربان گفت ۱

شد آشکار، ز کم ظرفی حریفان راز
وگرنه پیر مغان آنچه گفت پنهان گفت ۲

غم نهانی من گفت با رقیب و دریغ
ازین فسانه که مشکل شنید و آسان گفت ۳

نگویدت کسی احوال من، کجا رفت آن
که بی بضاعتی مور، با سلیمان گفت؟! ۴

ز دیده برد غبارش نسیم مصر مگر
نهفته قصه ی یوسف به پیر کنعان گفت ۵

چه گویم و چه ز من بشنوی؟ که قصه ی عشق
حکایتی است که نتوان شنید و نتوان گفت! ۶

ز زلف یار ندانم چه گفت آذر دوش
که داشت حال پریشانی و پریشان گفت؟! ۷