شماره ۱۷ - مرا بکشتی و بازم دل از تو خرسند است

مرا بکشتی و بازم دل از تو خرسند است
مگر تحمل یاران ز یار تا چند است؟! ۱

به روز مرگ شنیدم که پیر کنعان گفت
که دوست دشمن جان است اگر چه فرزند است ۲

نیم ز لطف تو نومید، اگر خطایی رفت
گنه ز بنده و بخشایش از خداوند است! ۳

ز آسمان نکنم شکوه، گر ز کین کشدم
چرا که دشمنی او به دوست مانند است! ۴

گر از تو روز وفاتم نوید وصل نیافت
به مرگم این همه غیر از چه آرزومند است؟! ۵

ز درد بلبلی افغان که آشیان دارد
به گلشنی که گلشن را به خار پیوند است! ۶

اثر به ناله ی آذر به جز گرفتاری
مجو، که بلبل از آواز خویش در بند است ۷