خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
این شعر در رثای سردار مکریان، معروف به سیف دین، سروده شده است. او فردی با هنر و سخنوری برجسته بود و در دفاع از ملک و دین شمشیر می‌کشید. اما تقدیر او را از دنیا برد. شاعر با تشبیه او به ماه و خورشید، از مرگش ابراز تأسف می‌کند و تاریخ رحلت او را با حسرت یادآوری می‌نماید.
این متن دارای مفاهیم عمیق ادبی و تاریخی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مفاهیمی مانند مرگ و تقدیر ممکن است برای گروه‌های سنی پایین نامناسب باشد.
شماره ۱۱۶ - سردار مکریان که بدش نام سیف دین
سردار مکریان که بدش نام سیف دین
اندر هنر متین شد و اندر سخن بلیغ ۱
تیغی کشیده بود بر اعدای ملک و دین
اندر نیام کرد قضا آن کشیده تیغ ۲
چون ماه بدر بود و سپهرش هلال کرد
یا آفتاب بود و نهان شد بزیر میغ ۳
کلک امیری از پی تاریخ رحلتش
با خون دیده و دل بنوشت «صد دریغ » ۴
اندر هنر متین شد و اندر سخن بلیغ ۱
تیغی کشیده بود بر اعدای ملک و دین
اندر نیام کرد قضا آن کشیده تیغ ۲
چون ماه بدر بود و سپهرش هلال کرد
یا آفتاب بود و نهان شد بزیر میغ ۳
کلک امیری از پی تاریخ رحلتش
با خون دیده و دل بنوشت «صد دریغ » ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۱۱۵ - در جواب کسیکه از وی تلخنه دوغ خواسته فرماید
گوهر بعدی:شمارهٔ ۱۱۷ - در صفحه ۲۶۱ از کتاب تاریخ مختصر الدول
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
