غزل ۸۵۱ - چون روی بود بدان نکویی

چون روی بود بدان نکویی
نازش برود به هرچه گویی ۱

رویی که ز شرم او درافتاد
خورشید فلک به زرد رویی ۲

چون در خور او نمی‌توان شد
بر بوی وصال او چه پویی ۳

خون می‌خور و پشت دست می‌خای
گر در ره درد مرد اویی ۴

جانان به تو باز ننگرد راست
تا دست ز جان و دل نشویی ۵

تو ره نبری تو تا تویی تو
تا کی تو تویی تویی و تویی ۶

چیزی که ازو خبر نداری
گم ناشده از تو چند جویی ۷

گر گویندت چه گم شد از تو
ای غره به خویشتن چه گویی ۸

باری بنشین گزاف کم‌گوی
بندیش که در چه آرزویی ۹

عطار کجا رسی به سلطان
زیرا که کم از سگان کویی ۱۰