این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از عشق و زیبایی معشوق سخن میگوید. او از حیرت و شیدایی عاشقان در برابر زلف و لب معشوق میگوید و تأکید میکند که عشق واقعی تنها در دل پاک جای میگیرد و برای هر کسی قابل درک نیست. شاعر همچنین اشاره میکند که تا زمانی که فرد از دنیا و مافیها دست نکشد، نمیتواند به حقیقت عشق دست یابد.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۷۹۳ - دی ز دیر آمد برون سنگین دلی
با لبی پرخنده بس مستعجلی ۱
عالمی نظارگی حیران او
دست بر دل مانده پای اندر گلی ۲
علم در وصف لبش لایعملی
عقل در شرح رخش لایعقلی ۳
زلف همچون شست او میکرد صید
هر کجا در شهر جانی و دلی ۴
عاشقان را از خیال زلف او
تازه میشد هر زمانی مشکلی ۵
تا نگردی هندوی زلفش به جان
نه مبارک باشی و نه مقبلی ۶
جمله پشت دست میخایند از او
هست هرجا عالمی و عاقلی ۷
منزل عشقش دل پاک است و بس
نیست عشقش در خور هر منزلی ۸
تا تو بی حاصل نگردی از دو کون
هرگز از عشقش نیابی حاصلی ۹
شد دل عطار غرق بحر عشق
کی تواند غرقه دیدن ساحلی ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.