غزل ۷۴۸ - ای صد هزار عاشقت از فرق تا به پای

ای صد هزار عاشقت از فرق تا به پای
پنهان ز عاشقانت رویی به من نمای ۱

آب رخم مبر ز دو جادوی پر فریب
قوت دلم بده ز دو یاقوت جانفزای ۲

اندر هوای روی تو ای آفتاب حسن
تا کی زنم چو ذرهٔ سرگشته دست و پای ۳

چون سایه‌ای فرو شدم از عشق تو به خاک
ای آفتاب جان من از قعر جان برآی ۴

بر کارم اوفتاد ز زلف تو صد گره
بگشای کارم از سر زلف گره‌گشای ۵

بردی دلم به زلف و دلم بوی می‌برد
از حلقه‌های آن شکن زلف دلربای ۶

دور از رخ تو زلف تو در غارت دلم
بر روی اوفتاد و شکن یافت چند جای ۷

عطار رفت و دل به تو بگذاشت و خاک شد
تا روز حشر باز ستاند ز تو جزای ۸