شماره ۳۰۸ - ازو پرسید سر آن دهان را من نمی دانم

ازو پرسید سر آن دهان را من نمی دانم
خدا می داند این سر نهان را من نمی دانم ۱

بجان نظاره او می کنم از دیده مستغنی
حیات من بدرد اوست جان را من نمی دانم ۲

رقیب از مهربانیهای آن بت می زند لافی
دروغست این مگر رسم بتان را من نمی دانم ۳

چه گونه شمع همرازم بود شبهای تنهایی
که گرد آرد زبانی آن زبان را من نمی دانم ۴

مپرس ای همنشین آیین ارباب ریا از من
جمیع خلق می دانند آن را من نمی دانم ۵

مکن در ترک جام و میل تقوی عیب من ساقی
تو می دانی بد و نیک جهان را من نمی دانم ۶

فضولی گر همی خواهی که باشم با تو هم مشرب
تو خود بنما ره کوی مغان را من نمی دانم ۷