شماره ۱۶۶ - نشاطم می کشد چون از تنم پیکان برون آید

نشاطم می کشد چون از تنم پیکان برون آید
که شاید دامن پیکان گرفته جان برون آید ۱

نخواهم ماند زنده چون نجاتم دادی از هجران
بمیرد هر شرر کز آتش سوزان برون آید ۲

غباری کان مقیم درگهت تا شد نمی خواهد
که گردد آدم وزان روضه رضوان برون آید ۳

بهر چشمی که آید همچو دود از اشک تر سازد
سیه بختی که او از آتش هجران برون آید ۴

بیاد غنچه خندان او مردم عجب نبود
که از خار مزاحم غنچه خندان برون آید ۵

نخواهد برد وقت مرگ اجل از سینه ام جز غم
بخانه هر چه باشد چون بکاوند آن برون آید ۶

فضولی هست در دل تیر او بسیار می ترسم
که با سیلاب خون از دیده چون مژگان برون آید ۷