شماره ۹۴ - هست با خلعت گلگون قدت ای حور سرشت

هست با خلعت گلگون قدت ای حور سرشت
الفی کش قلم صنع به شنگرف نوشت ۱

جامه گلگون من آن طرفه نهالیست که دهر
آبش از خون جگر داد از آن روز که کشت ۲

خلعت آل تو آن آتش ابراهیم است
که نهانست درو نزهت گلهای بهشت ۳

گلبن از گل بدن آراست تو با جامه ی آل
ظاهر است این که درین پرده که خوبست و که زشت ۴

جامه ی آل تو می خواست بدوزد که فلک
رشته جان من آغشت بخونابه و رشت ۵

هر کجا دامن گلرنگ کشیدی ای گل
گشت برگ گلی از خون سرشکم هر خشت ۶

همه دم میل فضولی به قبا گلگونیست
چه کند آب و گلش دهر بدین رنگ سرشت ۷