شماره ۷۱ - خورشید بسی خاک نشین شد بهوایت

خورشید بسی خاک نشین شد بهوایت
روزی نتوانست که بوسد کف پایت ۱

فریاد که جانم بلب آمد ز تحیر
حرفی نشنیدم ز لب روح فزایت ۲

خون ریخته بهر ثواب از همه جز ما
ما را گنه اینست که مردیم برایت ۳

زان غافلی ای ماه که هر شب به تردد
چون هاله رهی می فکنم گرد سرایت ۴

تا تیر تو بر من در صد ذوق گشادست
هر زخم دهانیست مرا بهر دعایت ۵

تا نقش تو بر لوح دل و دیده کشیدیم
قطعا نکشیدیم سر از تیغ جفایت ۶

کس نیست که اندیشه زلف تو ندارد
تنها نه فضولیست گرفتار بلایت ۷