خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر از درد و رنج خود می‌گوید و احساس می‌کند که هرچه به اطراف نگاه می‌کند، درد و اندوهش را در دیگران نیز می‌بیند. او از باد سحر و رنگ زرد به عنوان نمادهایی از غم و پژمردگی استفاده می‌کند.
مفاهیم عمیق عاطفی و استفاده از استعاره‌های شاعرانه ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. این متن更适合 افرادی که توانایی تحلیل احساسات پیچیده را دارند.
شماره ۶۷ - نی باد سحر بادم سر دم ماند
نی باد سحر بادم سر دم ماند
نی گونه زر بروی زردم ماند ۱
در هر که نگه کنم ازو زار ترم
هم درد من خسته به دردم ماند ۲
نی گونه زر بروی زردم ماند ۱
در هر که نگه کنم ازو زار ترم
هم درد من خسته به دردم ماند ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۶۶ - هوشم سوی یار ناجوانمرد بماند
گوهر بعدی:شماره ۶۸ - این طایفه را چو خویشتن دانستند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
