شاعر در این شعر از عشق و دلدادگی خود سخن میگوید و بیان میکند که غم معشوق شادیهایش را گرفته است. او از همه چیز چشم پوشیده و تنها به معشوق فکر میکند، اما معشوق به مهمانی او نمیآید. شاعر تأکید میکند که دو جهان را برای معشوق ترک کرده و او را تنها دارایی خود میداند. در پایان، او خود را در عشق بیهمتا میداند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و مفاهیم پیچیدهی عرفانی ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد.
غزل ۶۶۸ - ای دل و جان زندگانی من
غم تو برده شادمانی من ۱
کردم از چشم و دل شراب و کباب
می نیایی به میهمانی من ۲
دو جهان ترک کردهام که توی
این جهانی و آن جهانی من ۳
اندرین باب شعر ای عطار
نیست اندر زمانه ثانی من ۴
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.