شاعر در این شعر از غم و اندوه خود سخن میگوید و از عشق و دلبستگی به معشوق خود مینالد. او از حال دگرگون شدهاش و رنجهایی که متحمل شده است، سخن میگوید و از معشوق میخواهد که دلش را ببخشد. شاعر همچنین از عشق مجنونوار خود و تأثیرات آن بر زندگیاش صحبت میکند.
این شعر حاوی مفاهیم عمیق عاطفی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات پیچیده در شعر نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد تا بتوان آن را به درستی درک کرد.
غزل ۶۶۷ - گر با تو بگویم غم افزون شدهٔ من
خونین شودت دل ز غم خون شدهٔ من ۱
زان روی که چون زلف تو تیره است و پریشان
تو دانی و بس حال دگرگون شدهٔ من ۲
خاکی شدهام تا چو قدم رنجه کنی تو
با خاک ببینی تن هامون شدهٔ من ۳
بیم است که ذرات جهان جمله بسوزد
زین آتس از سینه به گردون شدهٔ من ۴
دی گفتهام ای جان سر زلف تو چه چیز است
گو دام تو ای مرغ همایون شدهٔ من ۵
پرسیدهام ای لیلی من آن که ای تو
گو آن تو ای عاشق مجنون شدهٔ من ۶
گفتم که دهانت چو الف هیچ ندارد
گفتی بنگر طرهٔ چون نون شدهٔ من ۷
آن روز مبادا که بدین چشم ببینم
هندو بچهای را به شبیخون شدهٔ من ۸
جانا به خدا بخش دلم را که گزیده است
مقبول تو را این دل مفتون شدهٔ من ۹
خون دل عطار چه ریزی که نیابی
هم طبع سخن پرور موزون شدهٔ من ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.