شاعر در این شعر از درد و رنج دوری از معشوق سخن میگوید. او از تلاشهای بیثمر خود برای یافتن راهی به سوی معشوق و احساس ناامیدی و تنهایی خود میگوید. شاعر به خرابات و مینوشی پناه میبرد تا از درد خود بکاهد، اما همچنان در رنج و اندوه به سر میبرد. در پایان، او از دوست میخواهد که به او نظر کند، زیرا جز بیخبری از راه معشوق، چیزی ندارد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به خرابات و مینوشی ممکن است برای سنین پایینتر مناسب نباشد.
غزل ۶۵۹ - بیم است که صد آه برآرم ز جگر من
تا بی تو چرا میبرم این عمر به سر من ۱
آگاه از آنم که به جز تو دگری نیست
و آگاه نیم از بد و از نیک دگر من ۲
عمری ره تو جستم و چون راه ندیدم
کم آمدم آنجا ز سگ راهگذر من ۳
دل سوخته زانم که کنون از سرخامی
کردم همه کردار نکو زیر و زبر من ۴
در کوی خرابات و خرافات فتادم
وآنگاه بشستم به میی دامنتر من ۵
پر کردم از اندوه به یک کوزهٔ دردی
هر لحظه کناری ز خم خونجگر من ۶
وامروز درین حادثه دانی به چه مانم
در نزع فرومانده چون شمع سحر من ۷
مردان چو نگین مانده در حلقهٔ معنی
وز حلقه به درمانده چو حلقه به در من ۸
ای دوست به عطار نظر کن که ندارم
جز بی خبری از ره تو هیچ خبر من ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.