خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر در این ابیات بیان می‌کند که هنگام نوشتن نامه به معشوق، قلمش مانند گردن‌افرازی بلند شد، اما اشک‌هایش مانع از نوشتن شد. حال دل مشتاق او به گونه‌ای است که حتی قلم نیز نمی‌تواند آن را به تصویر بکشد.
این متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی است که درک آن نیاز به بلوغ عاطفی و شناخت ادبیات کلاسیک فارسی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و صنایع ادبی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
شماره ۱۶ - در نامه ی تو، قلم چو گردن بفراشت
در نامه ی تو، قلم چو گردن بفراشت
گفتم بنویسمت، سرشکم نگذاشت ۱
حال دل مشتاق نه آن صورت داشت
کان را به سر قلم، توانست نگاشت ۲
گفتم بنویسمت، سرشکم نگذاشت ۱
حال دل مشتاق نه آن صورت داشت
کان را به سر قلم، توانست نگاشت ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۵ - تا شربت عاشقی چشیدم زغمت
گوهر بعدی:شماره ۱۷ - در رهگذر باد، چراغی که توراست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
