این متن بیانگر احساسات عمیق و متناقض شاعر نسبت به معشوق است. شاعر از عشق و اشتیاق خود به معشوق سخن میگوید، اما در عین حال از دوری و بیتوجهی معشوق رنج میبرد. او از نوسانات روحی خود بین عشق، رنج، زهد و مستی صحبت میکند و در نهایت به این نتیجه میرسد که طمع او برای وصال معشوق بیفایده است.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند زهد و مستی ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد.
غزل ۶۰۸ - تا ما سر ننگ و نام داریم
بر دل غم تو حرام داریم ۱
تو فارغ و ما در اشتیاقت
بیچارگیی تمام داریم ۲
ز اندیشهٔ آنکه فارغی تو
اندیشهٔ بر دوام داریم ۳
گه دست ز جان خود بشوییم
گه دست به سوی جام داریم ۴
گه زهد و نماز پیش گیریم
گه میکده را مقام داریم ۵
گه بر سر درد درد ریزیم
گه بر سر کام کام داریم ۶
ما با تو کدام نوع ورزیم
وز هر نوعی کدام داریم ۷
از تو به گزاف وصل جوییم
یارب طمعی چه خام داریم ۸
عطار چو فارغ است از نام
ما گفتهٔ او به نام داریم ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.