خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن بیان می‌کند که بدون حضور معشوق، مانند سایه‌ای است که نه کاملاً وجود دارد و نه کاملاً نیست. او از سایه‌ی خود نیز جدا شده و تا زمانی که وصال معشوق را به دست آورد، مانند سایه‌ای به خاک می‌نشیند.
متن دارای مفاهیم عاطفی عمیق و استعاره‌های پیچیده است که درک آن برای سنین پایین‌تر ممکن است دشوار باشد. همچنین، موضوع غم و جدایی مطرح شده که برای مخاطبان با تجربه‌ی عاطفی بیشتر مناسب است.
شماره ۱۳۵ - چون سایه نه نیستم نه هستم بی تو
چون سایه نه نیستم نه هستم بی تو
وز سایه خویشتن گسستم بی تو ۱
تا سایه وصل برگرفتی ز سرم
چون سایه به خاک در نشستم بی تو ۲
وز سایه خویشتن گسستم بی تو ۱
تا سایه وصل برگرفتی ز سرم
چون سایه به خاک در نشستم بی تو ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۴ - هر تخم که کاشتم نیامد به درو
گوهر بعدی:شماره ۱۳۶ - وصلی که مرا به ناز پروردی کو؟
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
