خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر از ناامیدی و اندوه خود می‌گوید، از اینکه تلاش‌هایش به ثمر نرسیده و دلش پر از غصه‌های تازه است. او خود را به سنبل تشبیه می‌کند و از معشوق می‌خواهد که از شهر نرود.
متن دارای مفاهیم عاطفی و غمگینانه است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره و تشبیه نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۳۴ - هر تخم که کاشتم نیامد به درو
هر تخم که کاشتم نیامد به درو
تا چند خودر کهنه دلم غصه نو ۱
سنبل نیم ای صنم! که گویم که برو
زین شهر تو گوئی مرو ای باب مرو! ۲
تا چند خودر کهنه دلم غصه نو ۱
سنبل نیم ای صنم! که گویم که برو
زین شهر تو گوئی مرو ای باب مرو! ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۳ - ای گشته زیان مملکت سود از تو!
گوهر بعدی:شماره ۱۳۵ - چون سایه نه نیستم نه هستم بی تو
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
