این متن به توصیف زیبایی‌های طبیعت در فصل بهار می‌پردازد. با تصاویر شاعرانه‌ای مانند بلبلان، باغ، گل‌ها و باد صبا، فضایی سرشار از نشاط و زندگی ترسیم می‌شود. همچنین، تضاد بین شادی گل‌ها و سوگواری بنفشه نشان‌دهنده تنوع حالات طبیعت است. در پایان، اشاره‌ای به شتاب شادمانه گیاهان برای پیوستن به سلطان جهان (احتمالاً بهار یا خداوند) دارد و از ارسلان به عنوان کسی یاد می‌کند که فتنه را از جهان برمی‌کند.
این متن دارای مفاهیم شاعرانه و نمادین است که ممکن است برای کودکان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از واژه‌ها و تصاویر مانند «فتنه» یا «سلطان جهان» نیاز به سطحی از بلوغ فکری برای تفسیر دارند.
شماره ۳۷ - بلبلان رخت به باغ افگندند
زاغ را بار سفر می بندند ۱
دل لاله به عبیر آلودند
دهن باد به مشگ آگندند ۲
باغ با باد صبا هم سخن است
چه سخن همدم و هم سوگندند؟ ۳
صبح و گل خنده زنانند به هم
هر دو بر کار جهان می خندند ۴
سوگوارست بنفشه که هنوز
سوسن و یاسمن اندر بندند ۵
تازه رویند ریاحین الحق
عاقلان جز که چنین نپسندند ۶
تازه رویی به تا چند از غم
چون درین دایره روزی چندند ۷
می شتابند وشاقان چمن
تا به سلطان جهان پیوندند ۸
ارسلان آنکه دل و همت او
بیخ فتنه ز جهان بر کندند ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
