غزل ۴۸۰ - دی در صف اوباش زمانی بنشستم

دی در صف اوباش زمانی بنشستم
قلاش و قلندر شدم و توبه شکستم ۱

جاروب خرابات شد این خرقهٔ سالوس
از دلق برون آمدم از زرق برستم ۲

از صومعه با میکده افتاد مرا کار
می‌دادم و می‌خوردم و بی می ننشستم ۳

چون صومعه و میکده را اصل یکی بود
تسبیح بیفکندم و زنار ببستم ۴

در صومعه صوفی چه شوی منکر حالم
معذور بدار ار غلطی رفت که مستم ۵

سرمست چنانم که سر از پای ندانم
از باده که خوردم خبرم نیست که هستم ۶

یک جرعه از آن باده اگر نوش کنی تو
عیبم نکنی باز اگر باده پرستم ۷

اکنون که مرا کار شد از دست، چه تدبیر
تقدیر چنین بود و قضا نیست به دستم ۸

عطار درین راه قدم زن چه زنی دم
تا چند زنی لاف که من مست الستم ۹