خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر در این شعر به امید دیدار معشوقی خندان و زیبا مانند گل در بامداد است و خود را در مقایسه با معشوق، که مانند سروی بلندقامت است، کوچک و ناچیز می‌بیند. او معشوق را نور چشمان خود می‌خواند و از این که آیا در نظر معشوق نیز جایگاهی دارد، پرسش می‌کند.
این شعر دارای مفاهیم عاشقانه و ادبی است که برای درک کامل آن، مخاطب نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های پیچیده ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال نامفهوم باشد.
شماره ۳۴۶ - دارم به امید یار خندان دهنی
دارم به امید یار خندان دهنی
چون گل ز نسیم صبح در انجمنی ۱
تو سرو چمانی و کجا در نظرت
ای نور دو دیده ی من آید چو منی ۲
چون گل ز نسیم صبح در انجمنی ۱
تو سرو چمانی و کجا در نظرت
ای نور دو دیده ی من آید چو منی ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۴۵ - ای دوست چه شد چه شد که یادم نکنی
گوهر بعدی:شماره ۳۴۷ - ای مایه درمان نفسی ننشینی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
