این متن شعری است که زیبایی و جذابیت معشوق را با استفاده از استعارهها و تشبیههای مختلف توصیف میکند. شاعر از زلف، خورشید، ماه، و خط معشوق به عنوان نمادهایی برای بیان عشق و شیفتگی خود استفاده کرده است. همچنین، این شعر به قدرت و تأثیر معشوق بر شاعر و دیگران اشاره میکند.
این متن شامل مفاهیم عاشقانه و استعارههای پیچیدهای است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، درک کامل این شعر نیاز به آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی و مفاهیم شعری دارد که معمولاً در سنین بالاتر کسب میشود.
غزل ۴۵۴ - ای زلف تو شبی خوش وانگه به روز حاصل
خورشید را ز رشکت صد گونه سوز حاصل ۱
هر تابش مهت را مهری هزار در سر
هر تیر ترکشت را صد کینه توز حاصل ۲
ماهی در درجت هر یک چو روز روشن
ماهی که دید او را سی و دو روز حاصل ۳
روی تو بود روزی خطت گرفت نیمی
ملکی ز خطت آمد در نیمروز حاصل ۴
ملکی که هیچ سلطان حاصل ندید خود را
کردی به چشم زخمی تو دلفروز حاصل ۵
وان راستی که کس را هرگز نشد مسلم
زلف تو کرده آن را پیوسته کو ز حاصل ۶
پرده دریدن تو پیوند کی پذیرد
عطار را گر آید صد پرده دوز حاصل ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.