خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن از تنهایی و بیماری خود می‌گوید و بیان می‌کند که هیچ کس برای کمک به او نیست، جز پزشک که ممکن است با درمانش، کمی تسکین به او بدهد.
متن حاوی مفاهیم عمیق عاطفی و اشاره به رنج و تنهایی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر سنگین یا نامفهوم باشد. درک کامل آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی عاطفی بیشتری دارد.
شماره ۲۰۷ - بیمارم و کس نیست که آبی دهدم
بیمارم و کس نیست که آبی دهدم
ور ناله زنم دمی جوابی دهدم ۱
هیچم به جهان نیست مگر لطف طبیب
کز خون جگر مگر شرابی دهدم ۲
ور ناله زنم دمی جوابی دهدم ۱
هیچم به جهان نیست مگر لطف طبیب
کز خون جگر مگر شرابی دهدم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۰۶ - چون شمع به هجران رخت سوخته ام
گوهر بعدی:شماره ۲۰۸ - بر یاد لبت شبی به روز آوردم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
