خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر در این بیت‌ها از زیبایی و نور چهره معشوق سخن می‌گوید و با توصیف طبیعت (ماه و باغ و سرو) به ستایش معشوق می‌پردازد. طبیعت نیز تحت تأثیر حضور معشوق قرار گرفته و گویی به احترام او برمی‌خیزد.
مفاهیم عاشقانه و استفاده از استعاره‌های ادبی ممکن است برای کودکان کم‌سن قابل درک نباشد. همچنین، درک زیبایی‌شناسی شعر کلاسیک معمولاً به سطحی از بلوغ فکری نیاز دارد.
شماره ۱۳۲ - امشب مه ده چار بیاراسته بود
امشب مه ده چار بیاراسته بود
نور از رخ تو به عاریت خواسته بود ۱
در باغ گذشته ای همانا تو و سرو
بر عذر قدمهای تو برخاسته بود ۲
نور از رخ تو به عاریت خواسته بود ۱
در باغ گذشته ای همانا تو و سرو
بر عذر قدمهای تو برخاسته بود ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۱ - من دوش قضا یار و قدر پشتم بود
گوهر بعدی:شماره ۱۳۳ - ای آنکه تو را نظیر و همتا نبود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
